Ég á heima í kjallaraíbúð í hálfsaldargömlu húsi. Í garðinum er mikill gróður og þar af leiðandi mikið af pöddum. Ég pirra mig svosem ekkert á því, er ekki pöddufælin nema ég er skíthrædd við geitunga. En nóg um það...

Þó virðist vera vandamál í þessari annars sérdeilis huggulegu og kósí íbúð. Einhvers staðar er raki. Og að rakanum laðast hin einstaklega lekkeru kvikindi silfurskottur. Ég hef reynt að leiða þetta hjá mér í dágóðan tíma, drepið þær þegar ég sé þær en náttúrulega er það þannig að þegar maður sér eitt stykki þá þýðir það að það er slatti af öðrum í felum. Í síðustu viku neyddist ég hins vegar til þess að horfast í augu við vandamálið þegar ég fann risastóra silfurskottu (áætluð stærð 5 cm.) og gersamlega fríkaði út... Ég drap hana samt en það er líka aukaatriði...

Nema hvað, núna þar sem ég er að bíða eftir meindýraeyðinum ákvað ég að prufa húsráð frá eldri og reyndari frænku minni og setja örlítið edik út í skúringavatnið, því lyktin af ediki á að fæla silfurskotturnar frá... Til að gera langa sögu stutta er íbúðin mín búin að lykta eins og edik í 3 daga... og ég lærði það að silfurskottur eru hrifnar af ediki.

Seinna!

Ég er það hreinræktað borgarbarn að ættarmótið mitt heitir ekki "Afkomendur Jóns og Dóru frá Kletti í Mjóafirði" eða "Niðjar Gunnu og Jóa frá Hæli í Skagafirði". Ættarmótið mitt heitir "Afkomendur Páls og Guðnýjar, Bergþórugötu 14"... (langafi minn byggði sumsé hið stórglæsilega hús Bergþórugötu 14).

Synd að ég bý í Kópavogi þegar það er augljóst hvar rætur mínar liggja.

Seinna!

Í dag lærði ég það að við það að gefa blóð brennir maður jafn mikið af kalóríum og ef maður myndi hamast í ræktinni í meira en klukkutíma (óstaðfest fullyrðing frá hjúkku í Blóðbankanum).

Þetta fundust mér frábærar upplýsingar. Mér leiðist nefnilega að fara í ræktina. Ég er að hugsa um að reyna að koma því í verk að gefa blóð 4 sinnum í viku og þá þarf ég ALDREI að mæta í ræktina.

Seinna!

Það ríkir kreppa í bloggheimum Tinnu rétt eins og í efnahagsheiminum... Ég kenni of mikilli vinnu og f***ing Facebook um...

En hvað um það, hér er mynd af mér að rembast að hugsa upp bloggfærslu og Bigga að vera almennt myndarlegur og hugsandi:


Seinna! (vonandi)

Meistaraverkið mitt a.k.a "Fangelsisrassinn":


Legg til að þið takið eftir því hvað mér tókst vel upp með að ná appelsínuhúðinni:




It's all downhill from here...

Seinna!

Ég virðist aldrei ætla að læra af reynslunni.

Af einhverjum ástæðum samþykki ég alltaf að leyfa læknanemum að æfa sig á mér. Sama hvað það er, þá finnst mér alveg hreint tilvalið að leyfa læknanemum að fylgjast með þegar ég er hjá lækni, því hvernig eiga þeir annars að læra? Reyndar eftir að hafa farið í hina skyldugu leghálskrabbameinskoðun hjá kvensjúkdómalækninum mínum í fyrra og samþykkt að leyfa nemum að fylgjast með, ákvað ég að gera það næst án þess að hafa nokkra nema starandi á mig en undir öllum öðrum kringumstæðum, alveg hreint endilega.

Þess vegna samþykkti ég í dag að leyfa læknanemum að
a) taka af mér hjartalínurit
b) taka blóðprufu hjá mér.
Ég þjáist sumsé af einhverju "ástandi" sem enginn veit hvað er og var sett í rannsókn... ég held samt að þetta sé bólivískur húðsjúkdómur en það er önnur saga.

Ég fór þó að fá bakþanka þegar tveir einstaklega stressaðir og ringlaðir læknanemar reyndu að taka af mér hjartalínurit. Ég er ekki læknanemi en hef tvisvar sinnum orðið vitni af því hvernig hjartalínurit er tekið og lá við að ég vissi betur en þeir hvernig ætti að setja púðana til að mæla á líkamann og tengja þá við línuritið. Í það minnsta vissi ég að það þyrftu púðar að fara á sinn hvorn ökklann, þó svo ég myndi ekkert hvar nákvæmlega. Leiðbeinandi læknanemanna skipti sér sem minnst af þeim og var greinilega á því að láta nemandur redda sér í gegnum hlutina sjálfa. En þegar annar læknaneminn var byrjaður að pota ítrekað í vinstra brjóstið á mér til að finna réttan stað fyrir púða nr. 3 frá bringubeininu þá greip leiðbeinandinn inní og lauk við að festa púðana á og kláraði að taka línuritið sjálf. Sem betur fer.

Þegar kom að því að draga úr mér blóð gleymdi ég hins vegar einu afar mikilvægu atriði. Æðarnar í handleggjunum á mér liggja bæði afar djúpt og á ská og það er vandasamt verk að finna þær og einnig að hitta í þær. Þær eru stórar og glæsilegar og henta vel til blóðtöku en vilja ekki láta finna sig eða að tekið sé úr þeim blóð. Meira að segja hjúkkurnar í blóðbankanum eiga oft og tíðum erfitt með að hitta í æðarnar og þá sérstaklega þessa á hægri handlegg en hún er víst fáránlega staðsett... Skilst mér, ég hef ekkert vit á því. Þessu hafði ég sumsé gleymt og að sjálfsögðu byrjaði stressaður, lófasveittur læknanemi að reyna að finna æð í hægri handlegg. Hún fannst ekki. Eftir því sem að hann var stressaðri varð æðin feimnari og bráðlega fór hinn læknaneminn að reyna að hjálpa hinum. Það gekk náttúrulega enn verr.

Það var svo ekki fyrr en eftir eins og c.a. 10 mínútur að ég mundi eftir að æðin liggur asnalegra í hægri handlegg en vinstri og stakk upp á að þau myndu bara reyna frekar við vinstri hendina. Sem gekk ekki betur en það að æðin fannst eins og skot (af því síðast þegar ég var í blóðbankanum lagði ég á minnið hvar hún er) en þá voru læknanemarnir komnir í það mikið panik að aldrei ætluðu þeir að hitta í æðina. Ég var nánast farin að gráta og þau bæði með og blessunarlega kom þarna sjúkraliði askvaðandi (hún var sko með nafnskírteini svo ég gat fullvissað mig um að þriðji læknaneminn var ekki mættur á svæðið) og reif nálina af öðrum læknanemanum, hitti á æðina í fyrstu tilraun og bjargaði mér frá því að missa vinstri handlegg af við mjöðm...

Ég hef því ákveðið að næst þegar það verður dregið úr mér blóð þá er best að ég geri það bara sjálf eða í það minnsta ekki einhver sem fellur nánast í yfirlið af stressi við að finna æð. Þó svo ég skilji nemana afar vel, ekki gæti ég gert þetta. Svo er bara næsta mál á dagskrá og læra að segja nei...

NEI!

Núna, þar sem að ég er loksins orðin gjaldgeng í háskólanám, þá rignir yfir mig tilboðum í háskóla. Kannski ekki tilboðum, meira svona áróðurspósti. Þó svo að ég sé löngu búin að skrá mig í HÍ þá vita HR, Bifröst og HA ekki af því og eru búin að senda mér þó nokkuð magn af pósti. HR sendi ég bara fingurinn, þar sem ég hef ákveðið að HR sé eins og Verzló og ég þoli ekki Verzló... Svo kenna þeir ekki neitt sem ég hef áhuga á að læra.

Bifröst og HA tókst hins vegar að heilla mig upp úr skónum á skólakynningunum og þegar ég fór og skoðaði Bifröst þá er ég ekki frá því að mig hafi langað að fara í nám þangað. En nei, þeir kenna ekkert sem ég vil læra en hafa samt sent mér ekki eitt, ekki tvö, ekki þrjú heldur fjögur bréf. HA gæti ég líka vel hugsað mér að nema við en nei... Þó svo skólinn sé búinn að senda mér 2 bréf þá verð ég að hafna boðinu og fara í HÍ...

Þetta lætur mig þó líða vel með sjálfa mig. Þessir skólar eru auðvitað bara að senda mér bréf og ekki öllum hinum skrilljón nýstúdentunum á landinu... Bifröst þakka ég svo kærlega fyrir áhugann, en sorrý... Þið kennið ekkert sem mig langar að læra.

Seinna!

Fyrir þá sem ekki vita er ég einstaklega hrifin af hlutum með "sögu". Til dæmis á ég tvo stríðsminjagripi sem ég fékk í arf frá afa mínum heitnum, breskan hitapoka úr fyrri heimstyrjöld og þýskan byssusting úr þeirri seinni sem að ég er einstaklega montin af. Einnig eru í innbúinu mínu rúmlega aldargamalt hliðarborð sem langamma mín og langafi áttu og er ég 4. kynslóðin sem notar það. Svo á ég líka eldgamla veggklukku, eldgamla kristalsskál og 60 ára gamla eldhúsvog.

En á útskriftardaginn minn fékk ég að gjöf líklega svalasta hlutinn. Þennan hér:



Þetta virðist kannski bara vera venjulegur, gamall sími (nánar tiltekið árgerð 1954) en svo er ekki. Þessi sími er nefnilega héðan:


Og til að gera hann ennþá merkilegri kemur hann úr fundarherbergi. Fundarherberginu sem þessir tveir...

funduðu í árið 1986. Það eru því allar líkur á að þeir hafi talað í símann minn. Sem að er vægast sagt últramegatekknó töff.

Síminn hefur því verið nefndur Reagan-Gorbatsjov og ég hef lagt gsm-símanum mínum til frambúðar til þess að tala eingöngu í Reagan-Gorbatsjov, því eins og gefur að skilja virkar rauði Nokia síminn minn þó nokkuð ómerkilegur við hliðina á nýja (gamla) símanum. Ég er einnig að gera dauðaleit að mynd af öðrum hvorum þeirra að tala í símann minn, til þess að hengja fyrir ofan símaborðið... Ef einhver finnur svoleiðis mynd getur hann hringt í Reagan-Gorbatsjov.

Og að lokum fyrir þá sem þurfa að ná í mig er númerið í Reagan-Gorbatsjov 564-4207.

Seinna!

Betra seint en aldrei....

Talandi um að vera upphitunaratriði...

Ég er að fara að hita upp fyrir Þorstein J. á morgun. Hægt er að ýta hér til þess að sjá dagskrána...

Ég held að ég þurfi þó að leggja mörgæsabrandaranum og segja eitthvað gáfulegra, ég meina Þorsteinn J... "er einn af viðkunnalegustu sjónvarpsmönnum Íslandssögunnar" (Biggi sambýlismaður í gærkvöldi klukkan 22:54)

Svo er hann fór hann líka í bókmenntafræði.

Ég fyllist skyndilegum kvíða....

Ég mun prófa þetta eigi síður en nú þegar....



Seinna!

Fimmtudaginn næstkomandi, á útskriftardaginn minn, hlýt ég þann vafasama heiður að halda ræðu fyrir hönd stúdenta... Þetta veldur mér að sjálfsögðu mikill óöryggistilfinningu í heimi óreiðunnar og ég er því að spá í að segja eingöngu eftirfarandi:

Einu sinni var lítil mörgæs sem labbaði inná bar. Hún gekk upp að barborðinu og spurði barþjóninn "Hefurðu nokkuð séð hann pabba minn?"

Barþjónninn leit vel og lengi í kringum sig og spurði loks litlu mörgæsina:
"Emmmmm... Hvernig lítur hann eiginlega út?"

Get it?

Þar sem ég stend á tímamótum held ég að ég muni taka þessa ágætu reglu hér að neðan mér til fyrirmyndar:



Ég er farin að fagna próflokum og tímabilslokum.

Seinna!

Ég skil sífellt betur og betur stúdentinn sem að las yfir sig og missti vitið... Ég er ekki frá því að mig langi að hlaupa ítrekað utan í vegg með höfuðið á undan...

Seinna!

Ahhh prófatími...

Tíminn til þess að skoða allar teiknimyndasögusíðurnar á internetinu, sem ég hef ekki haft tíma til að skoða í vetur...




Seinna!